ŚW. DOROTA – PATRONKA KOŚCIOŁA PARAFIALNEGO W CIEKSYNIE

wspomnienie liturgiczne 6 lutego

 Fot. 1. Kościół parafialny w Cieksynie. Obraz św. Doroty

Fot. 1. Kościół parafialny w Cieksynie. Obraz św. Doroty

       Św. Dorota urodziła się w Cezarei Kapadockiej (dzisiejsza Turcja), w rodzinie rzymskiego senatora. Poniosła śmierć męczeńską podczas prześladowania chrześcijan, za panowania cesarza Dioklecjana (284–305).

      Z przekazów pozostawionych przez hagiografów wynika, że św. Dorota za odmowę złożenia hołdu bogom rzymskim, została skazana na tortury, przez okrutnego namiestnika prowincji Kapadocji – Saprycjusza. Mimo dręczenia fizycznego nie wyrzekła się wiary w Chrystusa. Dlatego namiestnik postanowił użyć innego sposobu, aby nakłonić ją do odstępstwa. Wysłał św. Dorotę do pałacu Kaliksty i Krystyny, które z obawy przed mękami powróciły do pogaństwa. Jednak Święta nie tylko nie wyparła się wiary chrześcijańskiej, ale pociągnęła swoim przykładem dwie siostry, które ponownie zostały chrześcijankami. Gdy Saprycjusz dowiedział się o tym, wpadł w straszny gniew. Nakazał związać Kalikstę i Krystynę, i wrzucić je do kotła z roztopioną siarką. Natomiast św. Dorotę ponownie poddał torturom i skazał na ścięcie.

      Św. Dorota idąc na miejsce stracenia spotkała Teofila, pisarza namiestnika. Z ironią zapytał ją czemu się tak śpieszy, żeby umrzeć. Odpowiedziała, że już nie może doczekać się, kiedy wejdzie
do niebieskich ogrodów swojego Oblubieńca. Wtedy Teofil szyderczo zawołał, że jeśli przyśle mu prezent z tych rajskich ogrodów, to uwierzy. Przed śmiercią Święta uklękła do modlitwy, wówczas niespodziewanie zjawił się chłopiec, trzymający prześliczne róże i dorodne jabłka, mimo zimowej pory. Poleciła mu, aby zaniósł je Teofilowi, po czym została ścięta.  

      Pisarz właśnie opowiadał towarzyszom o rozmowie, jaką przeprowadził z chrześcijanką prowadzoną na śmierć, gdy nagle stanął przed nim chłopiec z darem od św. Doroty. To doświadczenie zmieniło jego życie. Nawrócił się i wkrótce sam poniósł śmierć męczeńską.

      Relikwie św. Doroty znajdują się w poświęconym jej kościele w Rzymie, na Zatybrzu.
W średniowieczu kult Świętej stał się popularny w całej Europie, a szczególnie we Włoszech, Niemczech, Czechach oraz Polsce, gdzie pierwsze jego ślady sięgają XIV w.

      Św. Dorota jest patronką młodych dziewcząt, nowożeńców, ogrodników, botaników, kwiaciarzy.

      W ikonografii często przedstawiana jest w stroju królewskim, z koroną na głowie i palmą męczeństwa w ręku. Obok niej zazwyczaj jest anioł niosący trzy róże i trzy jabłka. Innymi atrybutami spotykanymi w wyobrażeniach Świętej są: krzyż, miecz i lilia.

      Obraz św. Doroty umieszczony w drugiej kondygnacji ołtarza głównego, w kościele parafialnym w Cieksynie, pochodzi z drugiej połowy XIX w. Św. Dorota, jako patronka cieksyńskiej świątyni, została wymieniona już w najstarszym zachowanym dla parafii akcie wizytacji z 1599 r.